Πώς ο Trump οδήγησε τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν
Σε μια σειρά από κρίσιμες συσκέψεις στην Αίθουσα Επιχειρήσεων (Situation Room), ο πρόεδρος Donald Trump βρέθηκε να ισορροπεί ανάμεσα στο ένστικτό του και στις έντονες ανησυχίες κορυφαίων συνεργατών του, καθώς και σε μια απαισιόδοξη αξιολόγηση των υπηρεσιών πληροφοριών.
Το παρασκήνιο που αποκαλύπτουν οι New York Times δείχνει το πώς οδηγήθηκε στην απόφαση που έβαλε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε τροχιά πολέμου με το Ιράν.
Η μυστική συνάντηση στον Λευκό Οίκο
Το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου, το όχημα που μετέφερε τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu έφτασε διακριτικά στον Λευκό Οίκο.
Ο Ισραηλινός ηγέτης, που επί μήνες πίεζε για στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, εισήλθε χωρίς δημοσιότητα για μια συνάντηση υψηλού ρίσκου.
Μετά από μια σύντομη συγκέντρωση στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου, ακολούθησε η κύρια παρουσίαση στο Situation Room — έναν χώρο που σπάνια χρησιμοποιείται για δια ζώσης συναντήσεις με ξένους ηγέτες.
Ο Trump κάθισε στο πλάι του τραπεζιού, αντικρίζοντας τις οθόνες, ενώ απέναντί του βρισκόταν ο Netanyahu.
Μέσω σύνδεσης εμφανίστηκε ο David Barnea μαζί με Ισραηλινούς στρατιωτικούς αξιωματούχους, δημιουργώντας την εικόνα ενός ηγέτη εν καιρώ πολέμου.
Στην αίθουσα βρίσκονταν επίσης οι Marco Rubio, Pete Hegseth, Dan Caine, John Ratcliffe, καθώς και οι Jared Kushner και Steve Witkoff.
Απούσα ήταν μια καθοριστική φωνή, ο αντιπρόεδρος JD Vance.
Το σχέδιο Netanyahu: Γρήγορη νίκη και αλλαγή καθεστώτος
Ο Netanyahu παρουσίασε ένα φιλόδοξο και επιθετικό σχέδιο, υποστηρίζοντας ότι το Ιράν ήταν ώριμο για αλλαγή καθεστώτος.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, μια κοινή επιχείρηση ΗΠΑ–Ισραήλ θα μπορούσε να καταστρέψει το βαλλιστικό πυραυλικό πρόγραμμα της χώρας μέσα σε λίγες εβδομάδες και να αποδυναμώσει το καθεστώς σε σημείο κατάρρευσης.
Στην παρουσίαση προβλήθηκε ακόμη και βίντεο με πιθανούς διαδόχους της ηγεσίας, μεταξύ των οποίων ο Reza Pahlavi.
Οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι το καθεστώς δεν θα μπορούσε να κλείσει το Στενό του Hormuz, ότι οι επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων θα ήταν περιορισμένες και ότι εσωτερικές εξεγέρσεις θα μπορούσαν να ενισχυθούν, επιταχύνοντας την πτώση του.
Η παρουσίαση έγινε με αυτοπεποίθηση και φάνηκε να πείθει τον Trump, ο οποίος αντέδρασε θετικά, δίνοντας την εντύπωση ότι έβλεπε σοβαρά το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης.
Η αμερικανική αξιολόγηση
Την επόμενη ημέρα, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών παρουσίασαν τη δική τους εκτίμηση.
Ανέλυσαν το σχέδιο σε τέσσερις βασικούς στόχους: την εξόντωση του ανώτατου ηγέτη Ali Khamenei, την αποδυνάμωση της στρατιωτικής ισχύος του Ιράν, την πρόκληση λαϊκής εξέγερσης και, τελικά, την αλλαγή καθεστώτος.
Οι δύο πρώτοι στόχοι θεωρήθηκαν στρατιωτικά εφικτοί.
Ωστόσο, τα σενάρια εξέγερσης και πολιτικής μετάβασης κρίθηκαν αποκομμένα από την πραγματικότητα.
Ο Ratcliffe χαρακτήρισε τα σενάρια αλλαγής καθεστώτος «φάρσα», ενώ ο Rubio τα απέρριψε με ακόμη πιο ωμό τρόπο. Ο JD Vance εξέφρασε επίσης έντονο σκεπτικισμό για την πιθανότητα επιτυχίας μιας τέτοιας στρατηγικής.
Παρά τις επιφυλάξεις, ο Trump δεν φάνηκε να αποθαρρύνεται και επικεντρώθηκε στους άμεσους στρατιωτικούς στόχους.
Στρατιωτικές ανησυχίες και γεωπολιτικοί κίνδυνοι
Καθώς οι συσκέψεις συνεχίζονταν, ο στρατηγός Caine παρουσίασε μια πιο ανησυχητική εικόνα.
Προειδοποίησε ότι μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση θα μπορούσε να εξαντλήσει τα αποθέματα όπλων των ΗΠΑ, ειδικά τους πυραύλους αναχαίτισης, και ότι η αναπλήρωσή τους δεν θα ήταν εύκολη.
Επισήμανε επίσης τον σοβαρό κίνδυνο που συνιστά το Στενό του Hormuz, από το οποίο διέρχεται σημαντικό μέρος της παγκόσμιας ενέργειας.
Ένα ενδεχόμενο κλείσιμό του από το Ιράν θα είχε άμεσες και σοβαρές οικονομικές συνέπειες.
Παρά τις προειδοποιήσεις, ο Trump έδειχνε να πιστεύει ότι η σύγκρουση θα ήταν σύντομη και αποφασιστική.
Ο Pete Hegseth υποστήριζε ένθερμα τη στρατιωτική δράση, ενώ ο Marco Rubio παρέμενε πιο επιφυλακτικός.
Η Susie Wiles εξέφραζε ανησυχίες για τις πολιτικές συνέπειες, αλλά δεν παρενέβαινε δυναμικά στις συζητήσεις.
Ο Vance ως βασικός αντίπαλος του πολέμου
Ο JD Vance αποτέλεσε τη σημαντικότερη φωνή αντίθεσης εντός του Λευκού Οίκου.
Προειδοποιούσε ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρός, θα μπορούσε να οδηγήσει σε χάος στην περιοχή και να προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις.
Εξέφρασε επίσης ανησυχίες για τη συνοχή της πολιτικής βάσης του Trump και για τις ευρύτερες στρατηγικές επιπτώσεις.
Παρότι προτιμούσε να μην υπάρξει καμία στρατιωτική ενέργεια, προσπάθησε να κατευθύνει τη συζήτηση προς πιο περιορισμένες επιλογές όταν διαπίστωσε ότι η απόφαση είχε σχεδόν ληφθεί.
Η διπλωματία αποτυγχάνει
Παράλληλα, συνεχίζονταν διπλωματικές προσπάθειες μέσω των Jared Kushner και Steve Witkoff.
Οι επαφές με το Ιράν δεν απέδωσαν. Προτάσεις, ακόμη και γενναιόδωρες, απορρίφθηκαν, με την Τεχεράνη να τις θεωρεί προσβλητικές.
Το συμπέρασμα που μεταφέρθηκε στον Trump ήταν ότι μια συμφωνία ήταν θεωρητικά εφικτή, αλλά θα απαιτούσε μήνες διαπραγματεύσεων, χωρίς εγγυημένο αποτέλεσμα.
Η τελική σύσκεψη
Στις 26 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η καθοριστική συνεδρίαση στο Situation Room.
Όλοι οι συμμετέχοντες γνώριζαν ήδη τις θέσεις των υπολοίπων, και η συζήτηση επικεντρώθηκε στην τελική απόφαση.
Ο Vance επανέλαβε ότι θεωρεί την επιλογή λανθασμένη, αλλά δήλωσε ότι θα στηρίξει τον πρόεδρο.
Ο Rubio υπογράμμισε ότι η αλλαγή καθεστώτος δεν ήταν ρεαλιστικός στόχος, αλλά η καταστροφή του πυραυλικού προγράμματος ήταν εφικτή.
Ο Hegseth υποστήριξε ότι η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη και καλύτερα να γίνει άμεσα.
Ο Caine παρουσίασε τους κινδύνους χωρίς να λάβει σαφή θέση.
Όλοι, τελικά, άφησαν την απόφαση στον πρόεδρο.
«Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε»
Ο Trump κατέληξε λέγοντας: «Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε».
Η απόφασή του βασίστηκε στην ανάγκη να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν και να περιοριστεί η στρατιωτική του ισχύς.
Η εντολή για πόλεμο
Την επόμενη ημέρα, από το Air Force One, λίγο πριν την καταληκτική προθεσμία, ο Trump έδωσε την τελική εντολή για την επιχείρηση:
«Operation Epic Fury is approved. No aborts. Good luck.»
Με αυτή την εντολή, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν σε έναν νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, έπειτα από μια διαδικασία όπου το ένστικτο του προέδρου υπερίσχυσε των προειδοποιήσεων, των αμφιβολιών και των εναλλακτικών επιλογών.
www.bankingnews.gr
Το παρασκήνιο που αποκαλύπτουν οι New York Times δείχνει το πώς οδηγήθηκε στην απόφαση που έβαλε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε τροχιά πολέμου με το Ιράν.
Η μυστική συνάντηση στον Λευκό Οίκο
Το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου, το όχημα που μετέφερε τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu έφτασε διακριτικά στον Λευκό Οίκο.
Ο Ισραηλινός ηγέτης, που επί μήνες πίεζε για στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, εισήλθε χωρίς δημοσιότητα για μια συνάντηση υψηλού ρίσκου.
Μετά από μια σύντομη συγκέντρωση στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου, ακολούθησε η κύρια παρουσίαση στο Situation Room — έναν χώρο που σπάνια χρησιμοποιείται για δια ζώσης συναντήσεις με ξένους ηγέτες.
Ο Trump κάθισε στο πλάι του τραπεζιού, αντικρίζοντας τις οθόνες, ενώ απέναντί του βρισκόταν ο Netanyahu.
Μέσω σύνδεσης εμφανίστηκε ο David Barnea μαζί με Ισραηλινούς στρατιωτικούς αξιωματούχους, δημιουργώντας την εικόνα ενός ηγέτη εν καιρώ πολέμου.
Στην αίθουσα βρίσκονταν επίσης οι Marco Rubio, Pete Hegseth, Dan Caine, John Ratcliffe, καθώς και οι Jared Kushner και Steve Witkoff.
Απούσα ήταν μια καθοριστική φωνή, ο αντιπρόεδρος JD Vance.
Το σχέδιο Netanyahu: Γρήγορη νίκη και αλλαγή καθεστώτος
Ο Netanyahu παρουσίασε ένα φιλόδοξο και επιθετικό σχέδιο, υποστηρίζοντας ότι το Ιράν ήταν ώριμο για αλλαγή καθεστώτος.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, μια κοινή επιχείρηση ΗΠΑ–Ισραήλ θα μπορούσε να καταστρέψει το βαλλιστικό πυραυλικό πρόγραμμα της χώρας μέσα σε λίγες εβδομάδες και να αποδυναμώσει το καθεστώς σε σημείο κατάρρευσης.
Στην παρουσίαση προβλήθηκε ακόμη και βίντεο με πιθανούς διαδόχους της ηγεσίας, μεταξύ των οποίων ο Reza Pahlavi.
Οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι το καθεστώς δεν θα μπορούσε να κλείσει το Στενό του Hormuz, ότι οι επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων θα ήταν περιορισμένες και ότι εσωτερικές εξεγέρσεις θα μπορούσαν να ενισχυθούν, επιταχύνοντας την πτώση του.
Η παρουσίαση έγινε με αυτοπεποίθηση και φάνηκε να πείθει τον Trump, ο οποίος αντέδρασε θετικά, δίνοντας την εντύπωση ότι έβλεπε σοβαρά το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης.
Η αμερικανική αξιολόγηση
Την επόμενη ημέρα, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών παρουσίασαν τη δική τους εκτίμηση.
Ανέλυσαν το σχέδιο σε τέσσερις βασικούς στόχους: την εξόντωση του ανώτατου ηγέτη Ali Khamenei, την αποδυνάμωση της στρατιωτικής ισχύος του Ιράν, την πρόκληση λαϊκής εξέγερσης και, τελικά, την αλλαγή καθεστώτος.
Οι δύο πρώτοι στόχοι θεωρήθηκαν στρατιωτικά εφικτοί.
Ωστόσο, τα σενάρια εξέγερσης και πολιτικής μετάβασης κρίθηκαν αποκομμένα από την πραγματικότητα.
Ο Ratcliffe χαρακτήρισε τα σενάρια αλλαγής καθεστώτος «φάρσα», ενώ ο Rubio τα απέρριψε με ακόμη πιο ωμό τρόπο. Ο JD Vance εξέφρασε επίσης έντονο σκεπτικισμό για την πιθανότητα επιτυχίας μιας τέτοιας στρατηγικής.
Παρά τις επιφυλάξεις, ο Trump δεν φάνηκε να αποθαρρύνεται και επικεντρώθηκε στους άμεσους στρατιωτικούς στόχους.
Στρατιωτικές ανησυχίες και γεωπολιτικοί κίνδυνοι
Καθώς οι συσκέψεις συνεχίζονταν, ο στρατηγός Caine παρουσίασε μια πιο ανησυχητική εικόνα.
Προειδοποίησε ότι μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση θα μπορούσε να εξαντλήσει τα αποθέματα όπλων των ΗΠΑ, ειδικά τους πυραύλους αναχαίτισης, και ότι η αναπλήρωσή τους δεν θα ήταν εύκολη.
Επισήμανε επίσης τον σοβαρό κίνδυνο που συνιστά το Στενό του Hormuz, από το οποίο διέρχεται σημαντικό μέρος της παγκόσμιας ενέργειας.
Ένα ενδεχόμενο κλείσιμό του από το Ιράν θα είχε άμεσες και σοβαρές οικονομικές συνέπειες.
Παρά τις προειδοποιήσεις, ο Trump έδειχνε να πιστεύει ότι η σύγκρουση θα ήταν σύντομη και αποφασιστική.
Ο Pete Hegseth υποστήριζε ένθερμα τη στρατιωτική δράση, ενώ ο Marco Rubio παρέμενε πιο επιφυλακτικός.
Η Susie Wiles εξέφραζε ανησυχίες για τις πολιτικές συνέπειες, αλλά δεν παρενέβαινε δυναμικά στις συζητήσεις.
Ο Vance ως βασικός αντίπαλος του πολέμου
Ο JD Vance αποτέλεσε τη σημαντικότερη φωνή αντίθεσης εντός του Λευκού Οίκου.
Προειδοποιούσε ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρός, θα μπορούσε να οδηγήσει σε χάος στην περιοχή και να προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις.
Εξέφρασε επίσης ανησυχίες για τη συνοχή της πολιτικής βάσης του Trump και για τις ευρύτερες στρατηγικές επιπτώσεις.
Παρότι προτιμούσε να μην υπάρξει καμία στρατιωτική ενέργεια, προσπάθησε να κατευθύνει τη συζήτηση προς πιο περιορισμένες επιλογές όταν διαπίστωσε ότι η απόφαση είχε σχεδόν ληφθεί.
Η διπλωματία αποτυγχάνει
Παράλληλα, συνεχίζονταν διπλωματικές προσπάθειες μέσω των Jared Kushner και Steve Witkoff.
Οι επαφές με το Ιράν δεν απέδωσαν. Προτάσεις, ακόμη και γενναιόδωρες, απορρίφθηκαν, με την Τεχεράνη να τις θεωρεί προσβλητικές.
Το συμπέρασμα που μεταφέρθηκε στον Trump ήταν ότι μια συμφωνία ήταν θεωρητικά εφικτή, αλλά θα απαιτούσε μήνες διαπραγματεύσεων, χωρίς εγγυημένο αποτέλεσμα.
Η τελική σύσκεψη
Στις 26 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η καθοριστική συνεδρίαση στο Situation Room.
Όλοι οι συμμετέχοντες γνώριζαν ήδη τις θέσεις των υπολοίπων, και η συζήτηση επικεντρώθηκε στην τελική απόφαση.
Ο Vance επανέλαβε ότι θεωρεί την επιλογή λανθασμένη, αλλά δήλωσε ότι θα στηρίξει τον πρόεδρο.
Ο Rubio υπογράμμισε ότι η αλλαγή καθεστώτος δεν ήταν ρεαλιστικός στόχος, αλλά η καταστροφή του πυραυλικού προγράμματος ήταν εφικτή.
Ο Hegseth υποστήριξε ότι η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη και καλύτερα να γίνει άμεσα.
Ο Caine παρουσίασε τους κινδύνους χωρίς να λάβει σαφή θέση.
Όλοι, τελικά, άφησαν την απόφαση στον πρόεδρο.
«Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε»
Ο Trump κατέληξε λέγοντας: «Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε».
Η απόφασή του βασίστηκε στην ανάγκη να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν και να περιοριστεί η στρατιωτική του ισχύς.
Η εντολή για πόλεμο
Την επόμενη ημέρα, από το Air Force One, λίγο πριν την καταληκτική προθεσμία, ο Trump έδωσε την τελική εντολή για την επιχείρηση:
«Operation Epic Fury is approved. No aborts. Good luck.»
Με αυτή την εντολή, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν σε έναν νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, έπειτα από μια διαδικασία όπου το ένστικτο του προέδρου υπερίσχυσε των προειδοποιήσεων, των αμφιβολιών και των εναλλακτικών επιλογών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών